سرمقالات

تنها با حرف نميشود جلو حملات

 گروههاي مخالف را گرفت

اعضاي مجلس سناي امريکا جديداً از جورج بوش رئيس جمهور امريکا خواسته اند که اگرمشرف نميتواند به تنهايي اقدام نمايد، بايد امريکا عليه کمپهاي القاعده در پاکستان از اقدام نظامي استفاده کند.

اين اظهار نظر و همچنين سفر غير منتظره ديک چيني معاون جورج بوش به پاکستان و تاکيد وي به مشرف جهت جلوگيري از ورود گروههاي مخالف دولت افغانستان از خاک پاکستان، به خوبي روشن ميسازد که موجوديت پايگاه هاي نيروهاي القاعده و طالبان در خاک پاکستان بر جامعه بين المللي روشن و ثابت شده است.

با روشن شدن دخالت و موجوديت گروههاي مخالف در خاک پاکستان گمان بر اين بود که کشورهاي عضو ناتو و سازمان ملل، برخورد جدي با رهبران اسلام آباد داشته باشند؛ اما  متاسفانه اينک شاهد هستيم که آنها تنها به هشدار و شعار بسنده کرده اند! حال آن که ديده شد، حرف و حتي هشدار به قطع کمک نميتواند جلو ورود گروههاي مخالف دولت افغانستان را از خاک پاکستان بگيرد، کما اين که چندين انفجار را بعد از اظهار نظر اعضاي مجلس سناي امريکا و سفر ديک چيني در نقاط مختلف کشور شاهد بوديم. البته نا گفته نبايد گذاشت  که اگر سياستمداران کشورهاي عضو ناتو تنها به دستگيري وزير دفاع پيشين طالبان گمان کنند که پاکستانيها در مبارزه شان جدي هستند؛ برعکس اين موضوع ثابت ميسازد که رهبران بلند پايه گروههاي مخالف در پاکستان موجود بوده و سازمان جاسوسي آن  کشور به خوبي از موقعيت آنان نيز آگاهي دارند و ديديم که با اندکترين فشار اقدام به دستگيري يکتن از رهبران آن گروهها نمود. پس مسلم است که اگر فشار بيشتر و بيشتر گردد ما شاهد دستگيري ديگر رهبران آنها نيز از جانب نظاميان پاکستان خواهيم بود.

پس لازم است تا نيروهاي ناتو در اين راستا ضمن افزايش فشارهاي سياسي به نکات ذيل نيز توجه نمايند: نخست اين که عمليات و مبارزه با گروههاي مخالف را به مناطق سرحدي داخل خاک پاکستان به ويژه در وزيرستان شمالي، محل تجمع و پايگاه گروههاي مخالف بکشانند و بدون شک در اين نوع عمليات، نيروهاي ناتو بايد حضور فعال داشته باشند و ديگر اين که نيروهاي بين المللي شدت حضور خود را در مرز ميان افغانستان و پاکستان افزايش دهند، هم از نظر نيروي انساني و هم از نظر تجهيزات که در اين بخش ميتوان آن عده از نيروهاي ناتو را که در بعضي نکات کشور مانند کابل، بگرام و ... به آسايش سپري ميکنند را به آنجا فرستاد.

بدون شک تا لانه گروههاي  مخالف از بين نرود از دور مبارزه کردن جز ضربه خوردن هيچ سود ديگري براي ناتو و ملت افغانستان نخواهد داشت و چنانچه کشور پاکستان در اين راستا همکاري ننمايد، ديگر حرف و تهديد کافي نخواهد بود و تنها راه حل اقدام نظامي خواهد بود و بس.

امنيت با زور و فشار به وجود نمي آيد

اخيراً وزير دفاع بريتانيا گفته است که ما اعضاي ناتو را مجبور به کمک با افغانستان ميکنيم، اين در حاليست که سه عضو ديگر ناتو گفته اند که تا سال 2009 نيروهاي خود را از افغانستان خارج ميسازيم.

اين مواضع و حرفها از جانب وزير دفاع بريتانيا در حالي گفته ميشود که رياست ناتو به عهده کشور امريکا ميباشد و چنان به نظر ميرسد که ميان کشورهاي عضو ناتو اختلافاتي موجود ميباشد که عمده ترين اختلافات را ميتوان بين انگلستان و امريکا عنوان کرد.

بدون شک يکي از عوامل تجديد قواي گروههاي مخالف حکومت در کشور عدم داشتن نظر واحد در پيشبرد يک استراتيژي مناسب بر ضد گروههاي مخالف از جانب نيروهاي عضو ناتو ميباشد و تا اين نقيصه مرفوع نگردد موفقيت آنان نيز در پرده يي ابهام باقي خواهد ماند؛ چون ديده شد که مخالفين دولت از همين عدم همآهنگي نيروهاي مستقر در افغانستان استفاده نموده وضربه هايي را نيز وارد مينمايند. بر همين اساس است که سخنان بي تفکرانة  بعضي مسؤولان کشورهاي عضو ناتو نتنها دردي را از ملت و کشور افغانستان دوا نخواهد کرد؛ بلکه موجبات نا اميدي ويأس را در دلها مي پروراند و جدا از آن به هيچ وجه نميتوان کشورها را مجبور به کمک نمود، چنانچه اگر حضور هم داشته باشند؛ ولي عملاً در تامين امنيت سهم نگيرند، هيچ گونه تغييري در اوضاع امنيتي کشور نخواهد آمد، چنانچه در پنج سال گذشته شاهد بوديم، نيروهاي ناتو آن طوري که بايد در امر مبارزه با مخالفين به گونة جدي عمل ميکرد، نکرده است،تجمع نيروهاي ناتو در مناطقی مانند کابل و بگرام کمکي به امنيت نخواهد کرد؛ بلکه اين نيروها اگر ميخواهند امنيت کشور تامين گردد، بايد به چند نکته اساسي ذيل توجه نمايند:  نخست اين که مناطق سرحدي با پاکستان را که هر روز ورق جديدي از دخالتهاي آن کشور در افغانستان باز ميشود، تحت پوشش خود در بياورند.   دوم آنکه در شيوة برخورد خود با مردم افغانستان تجديد نظر نمايند تا زمينه کينه گرفتن و رو آوردن آنان را به گروههاي مخالف فراهم ننمايند.

موضوع مهم ديگري که بايد مورد توجه قرار گيرد اين است که اختلافات فکري موجود در ميان نيروهاي ناتو را حل نموده با استراتيژي واحد به فکر تامين امنيت افغانستان باشند، يکي از نکات ديگري که جامعه بين المللي توجه کنند، وارد کردن فشار سياسي بر حکومت پاکستان است، تا هر چه سريعتر دست از دخالت در امور افغانستان بردارد.

موضوعات مهم ديگر نقش رهبران جهادي در تامين امنيت ميباشد؛ زيرا  ديده شده که بعضي سازمانها و محافل مانند کميسيون حقوق بشر، با فرياد ظاهراً  بشردوستي به عناوين مختلف گروههاي جهادي را متهم به نقض حقوق بشر مينمايند. اين درحاليست که اين موضوع، اهداف سياسي را به همراه دارد و لازم است مقامات ناتو به اين بُعد نيز که نقش حياتي در امنيت کشور دارد، توجه نمايند و موضوع آخر اين که بايد توجه جدي به تجهيز  نمودن اردو و پوليس نمود تا آنان قادر به دفاع از خود شوند؛ زيرا امنيت در افغانستان نه با زور و فشار خارجي؛ بلکه با تدبير و انديشه همه جانبه و مؤثر  به وجود خواهد آمد.

افغانانو يو ځل بيا د دښمنانو په وړاندې، كركه په ډاګه كړه

د كب د مياشتي درېيمه او څلورمه نېټه هغه ورځې دي چې افغانانو خپله كركه د بهرنيو او كورنيو دښمنانو په وړاندې په ډاګه كړېده او په همدې لاره به روان وي.

كال 1358 د كب درېيمه هغه ورځ وه چې زمونږ په سلګونو زرو په دين او هېواد مينو هېوادوالو د پردي تاړاك او ښكېلاك په وړاندې خپله كركه ښكاره كړه او دښمن يې په دې وپوهاوه چې دا ملت به د خپلو سرونو په بيه آزاد او آباد وساتي ا و دوى به د خپل ژوند تر وروستۍ سلګۍ پورې د خپلې لويشت، لويشت خاورې څخه دفاع كوي.

هوكې د همدې كال د كب درېيمه هغه ورځ وه چې زمونږ د هېواد، پلازمينه كابل د هېوادپالو بچيانو د تكبير ناره سخته ولړزوله او دغه كار د بهرنيو دښمنانو په خوله يو مرګونى ګذاروو، دوى پخپل دې كار سره وښودل چې افغانان هر وخت د پرديو دښمنانو په وړاندې سره يو او هر راز مجاهدې ته چمتو دي او دوى خپله دا روحيه په پوره ايماندارۍ سره د هېواد د وياړلي تاريخ زړه ته په زرينو كرښو وسپارله.

ورپسې، وروسته له ډېرو نا خوالو او كشمكشونو زمونږ هېواد د سختو نا خوالو په لور روان شو، چې لړۍ يې اوس هم روانه د ه.

د 1385 د كب څلورمه هم يوه له هغو ورځو څخه وه چې زمونږ په زرګونو هېوادوال د كورنيو او بهرنيو دښمنانو په وړاندې خپل يوالي ثابت كړ او دايې په ډاګه كړه چې افغانان د خپل هېواد د سمسورتيا او بسيا كېدو لپاره يو موټى دي.

دوى دا هم اړينه وبلله چې په هېواد كې د بې امنۍ د ټغر د ټولېدو لپاره په هېواد كې د ملي روغې جوړې هر څو تر زره په كار اچول اړين كار دى.

دا په داسې حال كې ده چې زمونږ ګران هېواد افغانستان د بې امنۍ په څلور لارې كې موقعيت لري، له يوې خوا د ځينو ګاونډيانو امنيتي ګواښونه او له بلې خوا د ننه په دولت كې د اداري فساد په شان نورې ستونزې يادولى شو.

دا چې زمونږ په هېواد كې څه تېرېږي او لا هم زمونږ د مجاهد ولس په وړاندې كوم خنډونه پراته دي، يو بېل او خورا ځانګړى بحث غواړي.

مونږ ته پكار ده چې د خپل ملي هويت، آزادۍ او اسلامي مدنيت او ارزښتونو د ساتلو لپاره سره يو او د تل لپاره د خپلو ارزښتو په وړاندې ګواښونه له مينځه يوسو. افغان ولس ته ښايې تر څو پخپل يووالي سره زمونږ د لږ تر لږه يو نيم ميليون شهيدانو ارمانونو ته درناوى وكړي او د هغوى د هيلو د پوره كېدو لپاره له هيڅ راز سرښندنو څخه ډډه ونه كړي.

دغې موخي ته د رسېدو لپاره د هېواد ځوان كهول ډېرڅه كولاي شي، دوى ته پكار ده چې د خپل هېواد خپلواكي له هر راز ګواښونو څخه وژغوري او دا كار هله كېداى شي چې پخپلو اسلامي او انساني ګړو وړو سره، ټولنه د اصلاح لوري ته راوبولي او كه دوى د نورو كفري مدنيتونو پيښي كوي نو بيا دې د اسارت تمه هم ولري، ځكه هر يرغلګر د ټولو تر مخ د خپل ښكېلاك لپاره د يوه هېواد په ځوان كهول زور اچوي او د هغوي ذهنيتونه بدلوي.

وسوم حوت آيتي از پيروزي حق بر باطل است

سوم؛ حوت نقطه عطف مبارزات آزاديخواهانه سه دهه انقلاب اسلامي است. سوم؛ حوت، خال قرمز در تقويم کشور است که به دست زنان و مردان آزاديخواه کشور رقم خورد .

سوم؛ حوت، روز قيام و پايمردي ملتي است که موجوديت لشکر اهريمن را در سر زمين مقدس شان ننگ ميشمارند، سوم؛ حوت، هويت جوانان غيوري است که سينه هاي شان را مورد آماج تير دشمنان دين و وطن کردند، تا حريم آزاده گي را سرداران صادق باشند. سوم؛ حوت صداي آزاده گي مردمي است که نعره هاي کفرشکن آنها لرزه برکاخ استکبار جهاني و مزدوران شان انداخت،

سوم؛ حوت، آيتي از پيروزي حق بر باطل و برتري مردم دست و پا برهنه و متوکلي است که تاريخ مبارزات شان باخط قرمز رنگ بر جبين روزگار نوشته شده است. در سوم حوت 1358 بود که باشنده گان مسلمان کابل با سردادن نعره هاي تکبير خنجر نا اميدي در قلب دولت دست نشانده ، زده و پيام روشن به آدرس آناني فرستادند که قصد داشتند بر مقدر ات اين کشور، گرز به دستان بي دين شان را پهره دار سازند.

اين قيام مردمي در حالي صورت گرفت که دشمن هنوز نخستين روز هاي اشغالگري شان را سپري ميکردند و مزدوران داخلي آنها در صدد برپا نمودن جشن پيروزي و چيدن دامهاي توطئه  عليه مردم و ازجمله آزاديخواهان بودند. اين رستاخير ملي چنان هياهو در کاخ ستم انداخت که دشمنان مجبور شدند تا انديشة توسعه طلبي و بلعيدن کشور  را فراموش کرده و حتي زمينه اضمحلال خود را مساعد ساخته و در فرجام جهاد و مقاومت مردم ما، اين سرزمين آزاده گان نه يک جمهوري وابسته؛ بلکه به گورستان و زخم ناسور آنهاي تبديل گرديد که چشم اشغال  بر آن دوخته بودند.

قيام مردمي سوم حوت باعث گرديد تا آزادي خواهان کشور مبارزات شان را عليه استبداد گران سرخ شدت بخشند و ظرفيتهاي پراگندة شان را بسيج و وارد مرحله سرنوشت سازي که به کمک الهي سر انجام به پيروزي حق بر باطل انجاميد، گردانند.

 اين رستاخيز خود جوش مردمي  باعث شد که در رهبري دولت دست نشاندة وقت تغييرات کلي رونما گردد و نفرت مردم از رهبران تحميلي و بيگانه مدار  آفتابي ترگردد. اين حادثه همچنان نشان داد که دشمنان و بد خواهان افغانستان هر گز نميتوانند از صلابت شمشير و قهر زنان، مردان و جوانان قهرمان اين خطه در امان باشند.  پس اين روز با جمله افتخاراتش مال هر کابلي و آناني است که به آزادي انسان از دام انسان باور دارند وبا آن عشق ميورزند و بر جوانان کشور است تا ياد قهرمانان و شهداي آن روز را از طريق ادامه راه و زنده نگهداشتن آرمانها و خاطرات شان پررهرو و سبز نگهداشته و نفرين به کساني بفرستند که سر توطئه و خيانت را عليه حماسه سازان عزيز کشور دارند.